خانه‌تکانی

1. برای ننوشتن در این چند وقت کلی عذر و بهانه جور کرده بودم... حالا که وقت وقتش است، می‌بینم آن‌ها را هم ننویسم بهتر است. بهتر است برود پیش نانوشته‌های قبلی.
   
2. در این چند وقت تنی چند از دوستان را معتاد کرده‌ام به گوگل‌ریدر. به خودم می‌آیم و می‌بینم بیچاره‌ام می‌کند این. در نگاه اول، خوبی گوگل‌ریدر آن است که از اتلاف وقت می‌کاهد، در ابعاد زیاد. نمی‌روی به وبلاگ‌ها و سایت‌ها. آن‌ها می‌آیند به خانه‌ات. در ضمن از مسدود شدن وبلاگ ها هم خبری نیست. ولی بعد که معتادش می‌شوی، می‌بینی مانده‌ای محروم از نعمت‌هایی و مبتلا به آفاتی.
   

   اولین آفت نرفتن است به خانه‌ی دیگران. خانه‌ای که یا صاحبش برای تزیین آن وقت گذاشته، و یا نماد شلختگی اوست. هویت یک وبلاگ تنها به پست‌های آن نیست. نظرات مهم‌اند، پیوندها مهم‌اند، شکل و قیافه‌ی وبلاگ مهم است. وقتی نوشته‌ها را در گوگل‌ریدر می‌خوانی، متن را از سیاقش در آورده‌ای. عریانش کرده‌ای. این که خوب نیست.
   

   آفت دیگر، دست‌کم برای من، سهل بودن کار است با گوگل‌ریدر، و پیامدهای آن. در اینترنت می‌گردی، یا از هرجایی به پیوندی می‌رسی. صفحه‌ی وبلاگی باز می‌شود. نوشته‌هاش را می‌پسندی. فیدش را می‌یابی، و به گوگل‌ریدر اضافه می‌کنی. بعد، صبح‌ها که بلند می‌شوی و می‌نشینی پای دستگاهت، می‌خواهی گشتی در عوالم وبلاگیه بزنی، و در چشم به هم زدنی یکی دو ساعتت می‌رود.
   

این است که امروز نشستم و مثل بچه‌ی خوب خانه‌تکانی کردم. وبلاگ‌هایی را که فکر می‌کنم باید آن به آن تعقیب کنم، نگاه داشتم. باقی را گذاشتم تا هر از چندی مهمانشان شوم. به شما هم -اگر مبتلایید- همین پیشنهاد را می‌کنم.